راحت قانع می شویم،
به ماهی یک بار خبر گرفتن به جای حرف های هر روزه.
به باران جای برف زمستان.
به اینترنت ۱۲۸.
به فقط سرخوش بودن رفیقمان یک گوشه ی دنیا
یادی هم از ما نکرد، نکرد.
به بدتر شدن هر روزه ی کیک پنیرهای پاتوق.
به هوای کثیف و نه خیلی کثیف.
ما قانع ترین آدم های روزگاریم
و چه مزخرف قناعت یاد گرفتیم.
No comments:
Post a Comment