13 سال پيش وقتی من 9 سالم بود ما اکباتان زندگی می کرديم. فاز 2، طبقه 7. 13 سال پيش تابستون بود. چند روزی بود که من و داداشم که اون موقع 6 سالش بود از کنار پنجره ی اطاقمون صدای گربه ميشنيديم. نميدونستيم اين صدا از کجا مياد. همسايه ها گربه نداشتند و ما طبقه ی 7م بوديم. خيلی قضيه رو جدی نگرفتيم تا اينکه يه روز که من و محمد داشتيم تو اطاق بازی ميکرديم کار از صدای گربه فراتر رفت و یه تیکه از گچ ديوار کنار پنجره ريخت و دست يه گربه هم به صداش اضافه شد.
از جيغ زدن ما و رفتن پيش مامان و بابا و خنديدن اونا به حرفای ما و بعد ديدن سوراخ ديوار و باور کردن اونا و رفتن پيش يه آقای تأسيستی و خنديدن اون به بابا و مامان و بعد اومدن اون و ديدن سوراخ و باور کردن قضيه ميگذرم.
يه گربه يه جوری وارد راه های لوله کشی کل بلوک شده بود و تا طبقه ی 7م بالا اومده بود و اونجا گير کرده بود
از کندن ديوار و عمليات نجات زير نظرمامان واسه کثيف نشدن اطاق و خوشحالی بيش از حد آقای گربه از آزادی و در رفتن از گونی آقای تأسيستی و رقص آزاديش دور اطاق و جيغ های مامان و زخمی شدن آقای تأسيستی با چنگول های آقای گربه هم ميگذرم.
تابستون 13 سال پيش از ديواريه اطاق در طبقه ی 7م يه گربه بيرون اومد.
تابستون 13 سال بعد، امشب، مکالمه ی کل خانواده در يک لحظه با صدای ميو ميويی قطع شد. و بعد اين طور ادامه يافت:
مامان: ديشبم اين صدا ميومد
*سکوت*
*همه به دریچه کولر نگاه می کنند*
*صدای ميو ميو*
*سکوت*
بابا: فردا يکی رو ميارم بياد اين گربه رو از کانال کولر در بياره!
*همه سر کارشان برمی گردند انگار که اتفاقی نيفتاده*
الان که تو اطاقم نشستم و اينو مينويسم به تنها چيزی که ميتونم فکر کنم اينه که ما خيلی باحاليم. :D فقط اميدوارم اين گربه هه روح آقای گربه ی اولی نباشه، چون همينطوريشم کل قضيه کريپيه!!
پ.ن. من هميشه گياها رو به حيوونا ترجيح ميدم چون حيوون ها "غير قابل پيش بينی"اند! امشب فکر کنم ريشه ی اين طرز تفکرمو هم پيدا کردم.
