in that order

The hobbit,
Sherlock,
wedding,
Amsterdam,
and a place to hang your hat.

I don't even care, it's an October tradition

I give hope to people. I keep none for myself.

[paraphrasing J.R.R. Tolkien]

 دو دسته آدم می نویسند: 

آنهایی که استعداد دارند.

آنهایی که درد دارند.
آنهایی که هر قاعده ای را نادیده می گیرند. 

It's a shame that it's your honor.

اینجا

همچنان تهران،

جای همه

همچنان خالی.

اینجا تهران

جای همه خالی.

happy new year. I guess.

آی آدم هایی که می دانید دوستتان دارم

سال بهتری داشته باشید.

sueño salir pero hay algo sin decir

قلمم به خشکی زمستانی است که تمام نمی شود 

فکرم به هیچ 

ایده ها مثل برف این آخر هفته که تمام شب بارید، صبح دلمان را خوش کرد، و تا عصر آب شد و هیچ نماند   

آدم ها به طرز دردناکی قابل پیش بینی

کاغذ سیاه کردن به جای تایپ 

زندگی به جای زندگی  

هاه 

امروز 

من 

نه هزار و نهصد و نود و نه روزه 

و هیچ 

Baudelaire: Il me semble que je serais toujours bien là où je ne suis pas. In other words: It seems to me that I will always be happy in the place where I am not. Or, more bluntly: Wherever I am not is the place where I am myself. Or else, taking the bull by the horns: Anywhere out of the world.

- The New York Trilogy, Paul Auster

lost in timeless times

زمان بدون فصل انگار که نمی گذرد 

پاییز بی باران و زمستان بی برف 

هر روز مثل هر روز 

بی فصل 

در برزخی گیر کرده ایم 

زمان انگار که بدون فصل نمی گذرد.

Here goes nothing.
Literally and figuratively. 

I started looking for a warning sign

از یادم نمی روی 

از یاد من لعنتی که هیچ چیز یادش نمی ماند 

برای اینکه تهرانی بودی؟ 

برای اینکه وقتی من تهرانی شدم چقدر خوشحال بودی؟

برای اینکه هیچ وقت حرف دفاع نشد ولی می دانستی و می دانستم اولین کسی که آنجا باشد تویی؟

برای اینکه الان وقت دفاع است و نیستی؟

چهل؟ سال؟ چهل سال؟

what sarah said

دقیقا وسط زندگی اش بود

اطرافش را که نگاه کرد دید وسط تمام کارهایش است 

برنامه اش لابد خوب پیش می رفت

آخر زندگی اش هم لابد آخر تمام کارهایش بود.

هاه.